Co to jest blokada nerwów obwodowych?

Blokada nerwów obwodowych na podaniu leków miejscowo znieczulających lub/i przeciwzapalnych (w postaci zastrzyku) w okolicę nerwów zaopatrujących czuciowo bolesny obszar ciała. Najczęściej stosuje się lidokainę, natomiast decyzję o dodaniu leków steroidowych podejmuje się indywidualnie. Zabieg wykonywany jest przy użyciu aparatu USG.

Blokada nerwów łagodzi ból poprzez przerywanie sygnałów, które przemieszczają się wzdłuż nerwu do mózgu. Uśmierzenie bólu po zastosowaniu blokady może trwać od kilku godzin do kilku tygodni.

Wskazania do blokady nerwów obwodowych:

  1. leczenie zespołów bólowych obwodowych
  2. uśmierzanie bólu nowotworowego (o ograniczonej lokalizacji)
  3. ułatwienie fizjoterapii i rehabilitacji
  4. poprawę ukrwienia tkanek
  5. zmniejszenie miejscowego odczynu zapalnego
  6. rozluźnienie przykurczów mięśniowych (punktów spustowych).

Blokady mogą być skuteczne u pacjentów cierpiących na ból przewlekły, chorobę zwyrodnieniową stawów, ból mięśniowo-powięziowy, oraz niektóre postacie bólu neuropatycznego.

Blokady nerwów obwodowych najczęściej stosuje się w następujących zespołach bólowych:

  1. choroba zwyrodnieniowa stawów
  2. entezopatie (np. łokieć tenisisty)
  3. zespół bolesnego barku
  4. ból pleców
  5. ból okolicy kości guzicznej (coccygodynia)
  6. neuralgia popółpaścowa
  7. neuralgia międzyżebrowa
  8. ból kikuta po amputacji
  9. zlokalizowany ból nowotworowy

Skuteczność pojedynczej blokady lub serii blokad może także być wskazaniem do zabiegu kriolezji.

Przeciwwskazania: brak zgody na zabieg, ciąża, uczulenie na leki stosowane do znieczulenia, infekcja w miejscu planowanej blokady

Działania uboczne: reakcja alergiczna, zakażenie w miejscu wstrzyknięcia, krwawienie lub krwiak w miejscu iniekcji, przypadkowe dostarczenie leku do krwiobiegu (toksyczne działanie ogólnoustrojowe), nieoczekiwane rozprzestrzenianie się leków na inne nerwy (położone blisko siebie), odrętwienie i zmniejszenie czucia na ograniczonym obszarze ciała ( przemijające), wahania glikemii, obrzęk.

Blokada okołokręgosłupowa

Rodzaj blokady stosowany u pacjentów z silnymi dolegliwościami bólowymi kręgosłupa, którzy nie kwalifikują się do leczenia operacyjnego oraz osób, u których ból uniemożliwia rehabilitację. Metoda pozwalająca obniżyć odczuwalny poziom bólu.

Blokada okołokręgosłupowa polega na podaniu leków miejscowo znieczulających i przeciwzapalnych (steroidowych) w okolicę nerwów zaopatrujących czuciowo bolesny obszar tułowia. Zabieg wykonywany jest z zastosowaniem aparatu USG.

Działanie blokady utrzymuje się od kilku tygodni do kilku miesięcy. Ze względu na działania uboczne leków steroidowych, nie powinno się ich stosować częściej niż 2 razy w roku.

Wskazaniem do zabiegu jest ból kręgosłupa spowodowany:

  • przesunięciem jednego trzonu kręgu wobec drugiego (kręgozmyk),
  • niektóre zespoły bólowe związane z chorobą zwyrodnieniową
  • niektóre choroby krążków

Przeciwwskazania: brak zgody na zabieg, ciąża, uczulenie na leki stosowane do znieczulenia, infekcja w miejscu planowanej blokady, stosowanie leków przeciwkrzepliwych, zaburzenia krzepnięcia.

Działania uboczne: reakcja alergiczna, zakażenie w miejscu wstrzyknięcia, krwawienie lub krwiak w miejscu iniekcji, przypadkowe dostarczenie leku do krwiobiegu (toksyczne działanie ogólnoustrojowe), nieoczekiwane rozprzestrzenianie się leków na inne nerwy (położone blisko siebie), odrętwienie i zmniejszenie czucia na ograniczonym obszarze ciała (przemijające), wahania glikemii, obrzęk, spadek ciśnienia, który może prowadzić do zasłabnięcia lub omdlenia.

Blokada zewnątrzoponowa kręgosłupa z podaniem steroidów

Leki podaje się do przestrzeni zewnątrzoponowej kręgosłupa, pomiędzy okostną i oponę twardą otaczającą rdzeń kręgowy. Najczęściej zastrzyk jest wykonywany przez otwór w kości krzyżowej (rozwór kości krzyżowej), w miejscu, gdzie nie ma rdzenie kręgowego (kończy się kilka centymetrów powyżej). Podany lek rozprzestrzeniając się dociera do nerwów rdzeniowych (korzeni nerwowych), zmniejsza ich zapalenie, ucisk oraz przyspiesza gojenie.

Bezpośrednio po podaniu leku powinno dojść do ustąpienia dolegliwości bólowych jednak ostateczna ocena skuteczności procedury może być przeprowadzona po około 5–7 dniach.

Ponad 50 proc. chorych zgłasza ustąpienie dolegliwości i może przystąpić do intensywnego leczenia rehabilitacyjnego. Około 25 proc. chorych odczuwa poprawę, chociaż pewnego stopnia dolegliwości bólowe utrzymują się. Niestety, u około 25 proc. chorych procedura ta nie przynosi żadnego efektu przeciwbólowego.

Przeciwwskazania: brak zgody na zabieg, ciąża, uczulenie na leki stosowane do znieczulenia, infekcja w miejscu planowanej blokady, stosowanie leków przeciwkrzepliwych, zaburzenia krzepnięcia.

Działania uboczne: zakażenie w miejscu wstrzyknięcia, krwawienie lub krwiak w miejscu iniekcji, obrzęk, odrętwienie i zmniejszenie czucia na ograniczonym obszarze ciała (przemijające), spadek ciśnienia, który może prowadzić do zasłabnięcia lub omdlenia, przebicie opony twardej i znieczulenie od pasa w dół trwające około 2 godzin.

Kriolezja

Krioanalgezja zwana również Kriolezją, jest techniką leczenia bólu. Jest to metoda uśmierzania bólu poprzez zamrażanie gałęzi nerwowych, biorących udział w przewodzeniu impulsacji bólowej.

Technika zabiegu: Nerw, który ma zostać zablokowany, identyfikuje się przezskórnie, za pomocą ultrasonografu. W procedurze stosuje się znieczulenie miejscowe w celu znieczulenia skóry i leżących pod nią tkanek. Następnie we właściwym obszarze umieszcza się cienką kaniulę, przez którą wprowadza się kriosondę. Przed zabiegiem stosuje się diagnostyczną stymulację nerwu w celu potwierdzenia prawidłowego położenia sondy. Może to być odczuwane jako mrowienie lub ból o niewielkim nasileniu. Po zidentyfikowaniu określonego obszaru nerwowego rozpoczyna się proces zamrażania nerwu za pomocą działania temperatury około -60–80°C. Może to zająć 2-3 minuty i może być powtórzone. Poz zabiegu usuwa się kriosondę i kaniulę. Cały zabieg trwa od kilku do kilkunastu minut.

Wskazania do krioanalgezji:

  • Zespoły bólowe twarzy (nadoczodołowe, potyliczne)
  • Bóle kolana

  • Bóle zwyrodnieniowe kręgosłupa
  • Dyskopatia
  • Kokcydia (bóle kości ogonowej)
  • Neuropatie krocza
  • Ból fantomowy po amputacji kończyny
  • Zlokalizowany ból nowotworowy
  • Bolesność miejscowa
  • Bolesne nerwiaki
  • Zespół łokcia tenisisty i zespół łokcia golfisty
  • Zespół bolesnego barku
  • Bolesność stopy
  • Neuralgia popółpaścowa

Kriolezja charakteryzuje się wysoką skutecznością. U około 70-80% pacjentów uzyskuje się całkowite lub znaczne ograniczenie doznań bólowych.

Przewidywana skuteczność zabiegu to redukcja bólu od 6 miesięcy do 24 miesięcy. W razie nawrotu dolegliwości zabieg może być wielokrotnie powtarzany.

Skutki uboczne i niepożądane:

  • miejscowe zakażenie
  • przeczulica skóry w miejscu iniekcji
  • krwiaki podskórne
  • kilkudniowe miejscowe bóle po nakłuciach, które ustępują samoistnie
  • ryzyko przebarwienia lub hipopigmentacji w miejscu zabiegu
  • w miejscu zabiegu może wystąpić łysienie
  • jeżeli zmiana jest zbyt powierzchowna, może wystąpić odmrożenie skóry

Bezwzględne przeciwwskazania do tego zabiegu to:

  • skaza krwotoczna,
  • przyjmowane leki przeciwzakrzepowe,
  • zaburzenia krzepnięcia,
  • krioglobulinemia,
  • pokrzywka z zimna,
  • napadowa hemoglobinuria z zimna,
  • infekcja skóry w miejscu zabiegu,
  • ciąża,
  • niektóre choroby psychiczne,
  • zaostrzenie niektórych chorób: po udarze mózgu i zawale serca należy odczekać 3 do 6 miesięcy

Względne przeciwwskazanie:

  • zespół Raynauda

 

Marihuana lecznicza

W niektórych schorzeniach, przy wyczerpaniu innych możliwości leczenia, można rozważyć stosowanie marihuany medycznej. W indywidualnych przypadkach istnieje możliwość stosowania medycznej marihuany w postaci waporyzacji.

Podanie kwasu hialuronowego dostawowo – wiskosuplementacja

Wiskosuplementacja, czyli dostawowa suplementacja hialuronianu (HA), jest formą farmakoterapii stosowaną w leczeniu schorzeń chrząstki stawowej. Kwas hialuronowy to główny składnik płynu stawowego. Warunkuje on lepko-sprężyste właściwości płynu stawowego.

Iniekcje dostawowe kwasu hialuronowego są efektywną i bezpieczną metodą wspomagania leczenia i zwalczania objawów choroby zwyrodnieniowej stawów.

Efektem wiskosuplementacji jest zmniejszenie natężenia bólu (po kilku dniach) oraz poprawa funkcji stawu (po kilku tygodniach).

Skuteczność wiskosuplementacji jest większa we wczesnych stadiach zaawansowania choroby zwyrodnieniowej stawów. Efekt kliniczny utrzymuje się dłużej niż czas pozostawania kwasu hialuronowego w stawie i zależnie od rodzaju zastosowanego preparatu trwa trzy, sześć lub 12 miesięcy.

Najcześciej stosuje się schemat polegający na dostawowej suplementacji kwasu hialuronowego w bezbolesnych iniekcjach, podawanych w odstępach siedmiodniowych i powtarzanych w seriach od trzech do pięciu. Po pół roku należy podać kolejny zastrzyk, tzw. przypominający.

Przeciwwskazania: leczenie przeciwkrzepliwe, alergie, zmiany skórne w miejscu podania

Działaniami uboczne: ból w miejscu ukłucia, ból i obrzęk stawu, przemijające uczucie gorszej stabilności stawu, zapalenie.

Akupunktura medyczna (suche igłowanie)

Suche igłowanie (Dry Needling) to technika leczenia wykorzystująca cienkie igły akupunkturowe do rozluźniania punktów maksymalnego napięcia tzw. punktów spustowych mięśniowo-powięziowych.

Podobnie jak w akupunkturze, w suchym igłowaniu nakłuwa się określone punkty na powierzchni ciała pacjenta za pomocą cieniutkich igieł. W suchym igłowaniu igła wbijana jest głębiej niż w tradycyjnej akupunkturze, w celu stymulacji tkanek łącznych w sposób mechaniczny.

Jest to skuteczna terapia stosowana podczas wielu dolegliwości związanych z układem szkieletowym i motorycznym. Terapia suchego igłowania służy leczeniu bólu oraz pomaga odzyskać sprawność fizyczną.

Przeciwwskazania: leczenie przeciwkrzepliwe, alergie, zmiany skórne w miejscu podania

Działaniami uboczne: ból w miejscu ukłucia, ból i obrzęk miejscowy, przemijająca bolesność miejscowa

Kinesiology taping – plastrowanie dynamiczne

Plastrowanie dynamiczne to metoda terapeutyczna polegająca na oklejaniu specjalnymi plastrami wybranych miejsc na ciele. Matoda została opracowana i spopularyzowana w japonii na początku lat osiemdziesiątych przez dr. Kenzo Kase, który stworzył specjalny plaster. Plaster ten charakteryzuje się elastycznościa na poziomie 130-140% i nie ogranicza ruchów oraz rozciąga się jedynie na długość. Plastrowanie dynamiczne pomaga w leczeniu urazów i kontuzji, zespołów bólowych kręgosłupa i kończyn, dolegliwości o podłożu zwyrodnieniowym, leczeniu porażenia niektórych nerwów. Po właściwej aplikacji plastra, utrzymuje się go maksymalnie 7 dni. Po tym czasie należy go zdjąć i zrobić przerwę między kolejną terapią co najmniej 24 godziny.

Przeciwwskazania: alergie, zmiany skórne

Działania uboczne: przemijająca bolesność miejscowa, skórne odczyny alergiczne